از آغازگران تحول دانشکده هنرهای زیبا بود

14:57

مراسم یادمان و بزرگداشت عطاالله امیدوار، روز گذشته در سالن استاد شهناز خانه هنرمندان ایران برگزار شد.
به گزارش ایسنا به نقل از روابط عمومی خانه هنرمندان ایران، عصر دوشنبه ۲۰ دی‌ماه، مراسم یادمان و بزرگداشت عطاالله امیدوار در سالن استاد شهناز این مجموعه برگزار شد.
در ابتدای این مراسم هوشنگ مهراردلان در سخنانی به حاضران خوش‌آمد گفت و پس از آن ویدئویی از صحبت‌های داراب دیبا، معمار، درباره زنده‌یاد عطاالله امیدوار پخش شد.
دیبا در این ویدئو بیان کرد: او آدمی است که با بزرگ شدن در یک جهان سنتی با آداب و رسوم ایرانی، فرصتی پیش می‌آید که سیری در هنر ایران و جهان داشته باشد.
وی افزود: ویژگی ممتاز از دید من این است که او صد درصد ضد گیشه است. اینکه می گوید من دانشگاه بودم و چیزی یاد نگرفتم، یک آدمی که خودش فکر می‌کند و به میراث فرهنگی کشورش احترام می‌گذارد قبول نمی‌کند. یک استاد اول باید نور درونی داشته باشد. هر چیزی وسیله تحقیق و پر از تجربه و شکاندن کلیشه‌ها ست.
دیبا با بیان خاطره‌ای اظهار کرد: ورود آدمی مثل او در هر موسسه‌ای یعنی آوردن شهر در آن موسسه. خیلی فرد با بلند نظر و هنرمند باشد که چنین افرادی را بپذیرد. علاقه او به آواز، موسیقی، فرش، نقاشی، سرامیک، معمار درجه یک بودن، آشنایی با تکنولوژی و …، چگونه کسی می‌تواند همه این‌ها را با هم مخلوط کرده و کاری کند؟ در هیچ موسسه و ارگانی، جایی نیست که فردی بتواند این‌گونه رشد کند.
وی افزود: حرف، خوب می‌زنند ولی کسی که هنرمند است حرف اساسی را می‌زند و او هنرمند است. در دنیای بزرگ امروز چنین افرادی ارجح هستند.
سپس هوشنگ مهراردلان، متنی نوشته سید حسن مهدیان را خواند و در ادامه ویدئویی از صحبت‌های زنده‌یاد عطاالله امیدوار درباره مرحوم هرمزی از اساتید سه‌تار و مرحوم امیرقاسمی از اساتید آواز پخش شد.
بیژن بیژنی نیز در این مراسم بزرگداشت درباره ویژگی‌های شخصیتی عطاالله امیدوار، غزلی از هوشنگ ابتهاج را خواند: شب آمد و دل تنگم، هوای خانه گرفت / دوباره گریه بی‌طاقتم بهانه گرفت/ شکیب درد خموشانه‌ام، دوباره شکست/ دوباره خرمن خاکسترم زبانه گرفت / …
در ادامه این برنامه ویدئویی از صحبت‌های زنده‌یاد اکبرعالمی درباره مرحوم عطاالله امیدوار پخش شد. زنده‌یاد عالمی در این ویدئو گفته بود: او به نظر من قبل از اینکه یک معمار باشد، یک موسیقی‌دان، نوازنده و نقاش است. او در هنر سینما و عکاسی نوآوری دارد و خلاق است و به مرتبه ساختارشکنی دست‌یافته است. علاوه بر تمامی این‌ها، به معنی واقعی یک عارف و انسانی پاک، درست، با صفا و راستگو است. او علاوه بر آشنایی با فرهنگ، هنر و دانش غرب، وجب به وجب سرزمین مادری را دوست دارد و می‌شناسد. او خستگی‌ناپذیر است.
سپس لیلی امیدوار، فرزند زنده‌یاد عطالله امیدوار با قدردانی از حاضران درباره پدرش بیان کرد: او عارف، عاشق و شیدا بود ولی از همه بیشتر عاشق مادرم بود و همیشه می‌گفت آدم باید عاشق باشد. تحصیل در دانشگده هنرهای زیبا از بهترین خاطرات او بود و از دوستانش برای ما یاد می‌کرد.
وی افزود: ارتباطی صمیمی با ما داشت. سلیقه و ایده‌هایش همیشه مورد قبول ما بود. با او بودن به ما خوش می‌گذشت. خانه ما یک مدرسه هنری و یک موزه کوچک بود. من عاشق پدرم بودم و الآن با نگاه به قله دماوند، گوش دادن به موسیقی ایرانی، ‌سه‌تار نوازی، رفتن به موزه و دیدن آثار هنری و شنیدن صدای آواز دخترم، همیشه وجود پدرم را حس خواهم کرد.
در بخش دیگری از این برنامه هوشنگ مهردلان از منصور فلامکی، استاد دانشگاه، دعوت کرد.
فلامکی گفت: عطاالله امیدوار از آغازگران تحول دانشکده هنرهای زیبا بود و آن را ادامه داد و این مسئله در پایان‌نامه او دیده می‌شد. او اولین دانش‌آموخته و شاید تنها دانش‌آموخته دانشکده هنرهای زیبا در رشته معماری بود که به خاطر پایان‌نامه‌اش پای استادان دیگر از دانشکده‌های فنی را به دانشکده ما باز کرد.
وی افزود: مهری پاک، رفتاری ارجمند و سخاوتمندانه داشت. هر بار او را به هر مناسبت علمی و آکادمیک می‌دیدم، اولین و بهترین سخن را داشت.
در ادامه این مراسم کوشا وحدتی، قطعه‌ای با ساز تار اجرا کرد و پس از آن فیلمی از گفتگوی زنده‌یادان عطاالله امیدوار و دکتر عهد پخش شد.
پس از آن سید محمد حسن مهدیان، معمار، در سخنانی بیان کرد: اعتقادات عطا که حول محور الهی قرار می‌گرفت. در چنین مجالسی اولین سخنی که او ایراد می‌کرد خواندن این بیت از کاتبی ترشیزی بود: ما جمله کاروانیانیم و جهان کاروانسرا/ در کاروانسرا، نکند کاروان سرا. این شعر را با تمام وجود و با اعتقاد کامل بیان می‌کرد.
وی گفت: بسیار خوش زندگی می‌کرد ولی اسیر تعلقات نمی‌شد. دلبسته مطلق به چیزی نمی‌شد.
در بخش دیگری از این برنامه امین امیدوار، فرزند زنده‌یاد عطاالله امیدوار بیان کرد: کارهای پدر همیشه با تکنولوژی‌های روز دنیا همراه بود و گاهی نیز از آن پیشی می‌گرفت. او درک عمیقی از تکنولوژی داشت و با تکیه به فرهنگ ایرانی، آثار نو و تکرارناپذیر خلق می‌کرد. از ۱۳ سالگی به عنوان دستیار همراه او بودم.
وی ادامه داد: کارهای معماری پدرم همواره با بازی‌های نور همراه بود. وقتی دوربین دست او بود، جان تازه می‌گرفت و دقت زیادی در چاپ عکس‌ها داشت. وقتی تکنیکی به پدرم معرفی می‌شد، تا هفته در تجربه و خلق اثر غرق می‌شد و تا صبح کار می‌کرد. روند رشد هنر با ابزار دیجیتال برای او روشن بود.
امین امیدوار گفت: فیلم‌های زیادی در حوزه فرهنگی و اجتماعی ساختند. همیشه در حال رقابت با زمان بود و نمی‌خواست خود را از زمان، عقب‌تر ببیند.
در بخش دیگری از مراسم احسان لیوانی، نی‌نوازی کرد.
در پایان این مراسم هوشنگ مهراردلان با نقلی از استاد کابلی گفت: عطا مثل هیچ کس نبود، مثل خودش بود.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.